اینکه آن روز ساعت سه و چهل دقیقه عصر، من احساس می‌کردم زیبا هستم ربطی به گلهای نارنجی دامنم نداشت ویا حتی به رنگ نارنجی روی انگشت‌هایم هم! به این ربط داشت که مو‌هایم یک رایحه خوب تازه‌ای می‌دادند که مدیون طراحی خلاقانه دانشمندان لابراتوار‌ها و مراقبت دلسوزانه کار‌شناسان بخش...

رمان سووشون نوشته‌ی سیمین دانشور در حوالی جنگ دوم جهانی و اشغال ایران از سوی بیگانگان رخ می‌دهد. داستان تا حدودی جنگ‌های داخلی ایل و عشایر جنوب ایران و نیز دخالت بیگانگان به‌ویژه دولت انگلیس را در منطقه‌ی شیراز به‌عنوان بخشی از ایران به تصویر می‌کشد. صاحب‌منصبان و مالکان...

سعید محسنی، نویسنده‌ی کتاب «دختری که خودش را خورد» به تئا‌تر علاقمند است و در قلمرو نمایش کار کرده است. آن‌طور که در ابتدای کتاب از زبان خودش می‌خوانیم، پس از آشنایی با اکبر رادی به نمایش روی می‌آورد، اما بعد از چند سال نوشتن و صحنه‌گردانی در نمایش، دل‌زده و ناراضی از صحنه،...

این روزها همه اش در من برف می بارد آنقدر سنگین که آدم برفی ها در من امپراطوری راه انداخته اند و من حتی جرئت ِ خندیدن به دماغ های هویجی شان را ندارم! این روزها زمستان تر از زمستانی ام که در آنم و چهلچراغی از قندیل و بغض آویزان کرده ام اینجا درست بالای سر شومینه ای که تو در آن...

تو اینجایی ... هیچ عقربه ای حق ِ زیستن ندارد ----- غروب ِ جمعه یعنی همین نداشتنت که نه هر هفته که هر روز تکرار میشود... ----- خیال میکنی فراموشم کرده ای اما من با هر برگ ِ بی درخت در تو تکرار میشوم فرسایش ِ بی دلیل ِ اشک و باران برای چه؟ تو روییدنی ترین بذر ِ ریشه دار ِ قلب ِ منی سبز...

من یاد گرفتم سقراطی نباشم که به خاطر عقایدش جام زهر را می‌نوشد. من یاد گرفتم گالیله‌ای باشم که برای نجات جانم اعتراف کنم زمین مرکز جهان است.

-  عزیزم، می‌خوای مهریه رو به اندازه‌ی سال تولدت بزنیم؟ + اونجوری که سنم رو همه می‌فهمن، همون به اندازه‌ی شماره ملی بزنی بهتره!

کمیک استریپ مریض خونه، اثری از ابولفضل محترمی. برای نمایش کمیک کامل روی عکس کلیک کنید.

از قدیم گفته‌اند که باید جدید باشیم، نو بشویم و به قول امروزی‌ها Up to date‌؛ اما همیشه هم این‌طور نیست. مثل بعضی درس‌ها که جزوه‌های قدیمی استاد که قدمتش به روزهای آغازین تدریس وی می‌رسد، معتبرترند و بهتر جواب می‌دهند. همین است که... خبر رسیده سارقان عتیقه! اقدام به سرقت جزوه‌ی...

صفحه‌ را باز می‌کنم و تند تند برای‌ت می‌نویسم. از حال و روز این روز‌هایم. از باران بی‌امان که آسمان و زمین را به هم کوک زده و رطوبت هوا و لباس‌های شسته که هرچقدر آویزان بمانند خشک نمی‌شوند. از کار جدیدم که سرم را گرم کرده این‌روزها و از دل‌خوشی‌هایم. از درس‌م که کلافه‌ام...

پدرم عاشق دم پختک بود. دم پختک یک جور غذایی است  زرد و بدمزه که با ترشی لیته نوش جان می کنند. پدرم هر وقت می خواست خودش را لوس کند به مادرمان می گفت : خانوم! برای ما یک دمپختک نمی پزی؟ مادرم هم می گفت : وای! ذله شدم از این خرده فرمایش های شماها! اسیری اوردین؟هر روز یکی ،یک هوسی میکنه! واقعیت...

رییس بزرگ من را خواسته است در اتاقش؛ بحث بازخواست و این حرفهاست. اطاق بزرگ با مبلمان شیک با پنجره‌های بزرگ رو به باغ سبز. خیلی با اتاق من توفیر دارد. باور کنید من هر روز کشوی میزم را می‌تکانم تا فضله موشهایی که شب در آن اتراق کرده‌اند را بیرون بریزم. اوایل می‌ترسیدم و وحشت می‌کردم...

زندگی، زندگی کردن، احساس زنده بودن را از تو آموختم. چرا بی تو زنده بودن را نیاموختم؟

هر کجا که هستی بایــــــــــــست وُ به پشتِ سر نگاهی انداز ... شاید بدانجا که می روی همان راهِ رفته اَت باشد !

پسرک در استانبول زیر پل بسفر گدایی میکرد. عکسش را که میگرفتم خواب نبود، خجالت می‌کشید از همهمهٔ آدمها.