دسته بندی
مداد سفيد

دوست داشتنی تر شدن آدم ها در میزان حیرت کردن شون ه…اینکه چقد قشنگ می تونن صورت شون رو باز کنن و چشم هاشون رو گشاد کنن و با صدای بلند بگن: وااای نه؟ واقعا؟ راست می گی؟ یعنی جدی می گی؟

انیکه وقتی حرف می زنی باهاشون با چشم هاشون حواسشون بهت باشه.. با نگاه کردن شون.. با دست هاشون..
ادم ها خیلی ظریف ان. حرف زدن و درد دل کردن با آدم ها و گوش سپردن سخت ترین کاره..
برای من آدم خوب و آدم نایس یکی نیست هیچ وقت… گاهی یه آدمی خیلی خوبه ما نایس نیست… نایس بودن کار سخت تری ه. نایس بودن توش خوب بودن رو هم داره.. اما توجه به جزییات رفتاری و دیداری و شنیداری می خواد.. باید حواست باشه.. اون بخش مراقبت رو می خواد. بخش نگاه رو..
.
یکی از گلدون هامون تو بهترین جای خونه ست. روی به پنجره های بزرگ خونه. رو به آفتاب و نور کافی.. هر روز بهش آب می دم و …
اما حالش خوب نیست.. چون دیده نمی شه.. چون اون مراقبتی رو که از گلدون های روی میز تحریرم دارم از اون ندارم. اون فقط موقع غذا خوردن با نایس بودن ما مواجه می شه.. ما با اون خوب هستیم ولی نایس نه..
همیشه خوشحال ترین گلدون های خونه،اون هایی هستند که روی میز تحریرن.. هر روز بهشون نگاه می شه.. کمی بهشون گوش داده می شه.. براشون حیرت می کنی.. باهاشون حرف های کم و بی اهمیت می زنی و.. اون ها نگاه می شن.. اون ها با نایسی ما مواجه می شن..
یه کم سخته فهمیدن ش..
آدم های نایس، رو می تونی از تکه کلام هاشون،از حالت نگاه شون،از دست هاشون موقع حرف زدن،از انگشت هاشون و بی قراری شون.. از هزار تا چیز خیلی خیلی کوچیک و بی اهمیت بفهمی.. ادم نایس بودن کار سختی ه خیلی…
.
راضیه مهدی زاده

یک نظر بگذارید

*