| سرمقالهِ شمارهي 3 |
| سرمقاله |
|
* كوروش كبير حال که مرگ من فرا رسیده است ایران را – مقتدرترین کشور آسیا – به دست شما میسپارم. من به خاطر ندارم در هیچ جهادی برای عزت و سربلندی ایرانزمین مغلوب شده باشم. جمله آرزوهایم برآورده شده و سیر زمان به کام من بوده ولی در تمام مراحل زندگی، از شکست و ضعف در هراس بودم و هیچگاه مغرور نشدم و خودپسندی را هرگز به خود راه ندادم. در پیروزیهای بزرگ، هیچگاه پای از دایرهی اعتدال بیرون ننـهادم و حتی شادمانیِ بیجهت ننـمودم. حال که آخرین لحظات زندگی را سپری میکنم، خود را بسی خوشبخت و سعادتمند میدانم، زیرا فرزندانم همگی عاقل و نیرومند هستند و وطنم؛ ایران از همه جهت مقتدر و باشکوه است. فرزندان عزیزم، من شما را به خدا، و سرزمینم را به شما میسپارم و از شما تقاضا دارم اگر میخواهید که آسودگی خاطر من فراهم گردد، دست اتحاد و یاری به یکدیگر دهید تا پیوسته روح و روان من از شما شاد باشد.
افزودن به علاقمنديها
ثبت لينك در
ايميل كردن اين
نمايش: 85 نظرات (0)
![]() نوشتن نظر
|
